Na mocy Uchwały nr XIX/222/2012 Rady Gminy Kołbaskowo z dnia 25 czerwca 2012 roku nadano tytuł Honorowego Obywatela Gminy Kołbaskowo Longinowi Komołowskiemu. Nadanie tytułu miało miejsce 4 grudnia 2012 roku, honorowy mieszkaniec odebrał okolicznościowy medal i legitymacje z numerem 1.

Podczas uroczystości Wójt Małgorzata Schwarz podkreślała, że to historyczny moment dla mieszkańców gminy, i dla niej osobiście: „Ten symboliczny akt nadania tytułu Honorowego Obywatela to wyraz szacunku dla aktywności Pana Longina na wielu płaszczyznach. Społecznej, politycznej i samorządowej. Dziękuje Panu Longinowi za wieloletnią pomoc, wsparcie i przychylność, na jakie z Pana strony zawsze mogłam liczyć i co przekładało się na podniesienie jakości życia mieszkańców.”

 

Po otrzymaniu pamiątkowego medalu i legitymacji z nr 1, Longin Komołowski powiedział: „Takie tytułu nadaje się zwykle osobom, które się stąd wywodzą, mają niewątpliwe osiągnięcia na swoim terenie. Ja jestem mieszkańcem Kołbaskowo stosunkowo niedługo. Moje dotychczasowe działania na wielu polach niekoniecznie były związane z tym terenem. Tym bardziej dziękuje za to, że Państwo mnie doceniliście. Traktuje ten tytuł jako wielkie zobowiązanie.”

O wyjątkowość osoby Pana Longina mówił również proboszcz Krzysztof Tracz: „Człowieka ocenia się nie po tytule, stanowisku czy koncie w banku. Człowieka ocenia się po ilości przyjaciół. Panie Premierze, Pan ma przyjaciół na całym świecie, bo jest Pan dobrym człowiekiem.”

Życiorys

Longin Komołowski (ur. 5 stycznia 1948 w Czaplinku,  zm. 30 grudnia 2016 w Warszawie) - polski polityk, były minister pracy i wicepremier, działacz związkowy i społeczny, poseł na Sejm III i VI kadencji, od 2000 prezes Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego, a od 2010 prezes Stowarzyszenia "Wspólnota Polska".

W 1974 ukończył studia na Wydziale Budowy Maszyn i Okrętów Politechniki Szczecińskiej.
Zawodowo do 2002 był związany ze Stocznią Szczecińską. Pracował jako ślusarz, zaopatrzeniowiec oraz kierownik Wydziału Kontroli Jakości. Jako pracownik Stoczni brał udział w strajku okupacyjnym w czasie wydarzeń grudniowych (17-22 grudnia 1970) oraz w tzw. strajku Bałuki (24-27 stycznia 1971). W latach 1977-1980 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 17 do 30 sierpnia 1980 uczestniczył w strajku w Stoczni Szczecińskiej zakończonym zawarciem porozumienia z delegacją rządową. We wrześniu 1980 został członkiem NSZZ "Solidarność". W 1981 należał do grupy roboczej opracowującej projekty ustaw o samorządzie pracowniczym i przedsiębiorstwie państwowym. Po wprowadzeniu stanu wojennego uczestniczył w strajku okupacyjnym w Stoczni Szczecińskiej (13-16 grudnia 1981).

W 1982 współorganizował podziemne struktury "Solidarności" w Szczecinie, w kolejnych latach uczestniczył w podziemnej działalności związku, organizował druk i kolportaż wydawnictw drugiego obiegu oraz ich przerzut do Szwecji. Od 1984 był członkiem Rady Koordynacyjnej Pomorza Zachodniego. W latach 1988-1989 współtworzył Międzyzakładowy Komitet Organizacyjny "Solidarności". Wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany przez organy bezpieczeństwa. W 1989 powrócił do legalnej działalności w "Solidarności". Został przewodniczącym Komisji Zakładowej w Stoczni Szczecińskiej oraz wiceprzewodniczącym Zarządu Regionu. W latach 1990-1997 pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Regionu Pomorza Zachodniego, zasiadał w Komisji Krajowej oraz Prezydium. W 1996 inicjował powołanie Szczecińskiego Porozumienia Prawicy. W wyborach parlamentarnych w 1997 zdobył mandat posła na Sejm z listy Akcji Wyborczej Solidarność w okręgu szczecińskim. Od 31 października 1997 sprawował urząd ministra pracy i polityki socjalnej, a od 19 października 1999 do 19 października 2001 wiceprezesa Rady Ministrów oraz ministra pracy i polityki społecznej w rządzie Jerzego Buzka.

W latach 1998-2002 był przewodniczącym Ruchu Społecznego AWS w regionie zachodniopomorskim.
W wyborach do Sejmu w 2001 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję. W 2002 został właścicielem firmy "Longin Komołowski Konsulting" zajmującej się doradztwem gospodarczym. W 2007 wszedł w skład zarządu firmy ENEA Operator. W wyborach parlamentarnych, które odbyły się 21 października 2007, po raz drugi uzyskał mandat posła (na Sejm VI kadencji) jako bezpartyjny kandydat z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu szczecińskim liczbą 10 223 głosów. Po kilkunastu dniach wystąpił klubu parlamentarnego PIS.

W 1994 zasiadł w Komisji Trójstronnej do spraw Społeczno-Gospodarczych. W 2000 został prezesem Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego. 13 czerwca 2010 został wybrany na stanowisko prezesa Stowarzyszenia "Wspólnota Polska". W wyborach w 2011 kandydował bez powodzenia na senatora z własnego komitetu wyborczego.

Źródło: www.wikipedia.pl

 

 

GALERIA